De geloofsleer aanscherpen, ambtsdragers beter toerusten en als leidinggevenden naar elkaar toegroeien. In het vierde deel van het interview legt de stamapostel uit waarop hij zich de komende tijd wil richten.
Hoe ziet u uw ambt?
Ik hoef de manier waarop ik mijn ambt uitoefen niet opnieuw uit te vinden. Die staat al beschreven in de catechismus. Het ambt van stamapostel heeft twee aspecten die onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn. Het ene betreft de geloofsleer: deze zuiver houden, verder ontwikkelen, nieuwe inzichten toegankelijk maken en ervoor zorgen dat overal hetzelfde geloof wordt beleden. Het andere richt zich op de mensen: de ambtsdragers versterken, voor de kudde zorgen en de eenheid bevorderen. Deze twee aspecten horen bij elkaar. Een geloofsleer die niemand versterkt, blijft slechts theorie. En zielzorg zonder een duidelijke geloofsleer heeft uiteindelijk niets te bieden.
U hebt aangekondigd dat u het theologische profiel van de kerk wilt aanscherpen. Wat bedoelt u daarmee?
Daarbij gaat het om twee aspecten die met elkaar samenhangen. Ten eerste is er de herziening van de catechismus. De catechismus is een buitengewoon belangrijk document. Het vormt de gezaghebbende basis van onze geloofsleer en dat zal ook zo blijven. We zullen alleen veranderen wat werkelijk veranderd moet worden. Waarom zijn er überhaupt veranderingen nodig? Omdat onze kennis groeit. Omdat we bepaalde zaken nu duidelijker zien dan toen de catechismus voor het eerst werd geschreven. En omdat taal verandert. Een zin die vijftien jaar geleden duidelijk was, kan vandaag anders worden opgevat. Zulke passages willen we verduidelijken. Wat niet zal veranderen, is de geloofsleer zelf.
Het tweede aspect betreft de opleiding en bijscholing van onze ambtsdragers. De geloofsleer krijgt niet alleen door een boek betekenis. Ze wordt werkzaam wanneer iemand voor de gemeente staat en predikt. We verwachten van onze ambtsdragers dat zij het woord op de juiste wijze verkondigen. En lange tijd zijn we er min of meer van uitgegaan dat zij wel weten hoe dat moet. Ik zou graag willen dat we hen beter op deze taak voorbereiden.
Naast deze inhoudelijke onderwerpen zijn er ook organisatorische taken. Waar ziet u op dit gebied mogelijkheden voor verdere ontwikkeling?
We zullen zorgen voor een bredere internationale vertegenwoordiging in onze werkgroepen, zodat niet steeds dezelfde delen van de wereld de gesprekken domineren. Daarnaast kunnen we verbeteringen aanbrengen op het gebied van administratie, financiën, communicatie en kerkelijk recht. Dat is niet waar het in de kern om draait. Maar zonder deze zaken komen we ook met de kern niet ver.
In de afgelopen jaren heeft in bijna alle districtsapostelgebieden een wisseling van leiding plaatsgevonden. Nu is dat ook binnen de internationale kerk gebeurd. Voor welke uitdaging staat de kerk hierdoor?
Dat klopt. Wanneer ik de huidige situatie vergelijk met mijn eerste districtsapostelvergadering in 2021, zie ik dat van degenen die destijds deelnamen, vanwege de pandemie was dat virtueel, inmiddels zestien in de rust zijn gegaan, onder wie ook de stamapostel. Daarmee komen we meteen bij de grootste uitdaging: de eenheid van de kerk. Een districtsapostel leidt zijn gebied vanuit wat hij heeft geleerd, wat hij heeft meegemaakt en wat hem heeft gevormd. Wanneer bijna iedereen nieuw is, komen er ook nieuwe perspectieven op tafel. Dat is een verrijking, maar brengt ook verantwoordelijkheid met zich mee. We moeten nu een manier vinden om naar elkaar toe te groeien en samen te werken. Niet alleen op papier, maar ook in de praktijk.
Diversiteit is voor mij ongelooflijk belangrijk, maar mag nooit ten koste gaan van anderen. Dat is precies waar Jezus in Johannes 17 zijn Vader om vraagt: eenheid, liefde en gemeenschap onder de gelovigen, zodat de wereld door hen Gods liefde kan herkennen. Dat is geen organisatorische kwestie. Het raakt de kern van ons geloof.
U hebt gezegd dat het niet uw doel is om het iedereen naar de zin te maken, maar om vast te houden aan waarheid en duidelijkheid. Kunt u daarvan enkele concrete voorbeelden geven?
Als je probeert het iedereen naar de zin te maken, zeg je uiteindelijk helemaal niets meer. Ik zal een voorbeeld geven. Als iemand vraagt of God zijn lijden zo heeft bedoeld, kan ik niet zeggen: ‘Er zal vast wel een bedoeling achter zitten.’ Dat zou de gemakkelijkste uitweg zijn. Hooguit kan ik zeggen: ‘Ik weet het niet. Maar ik weet wel dat God u niet in de steek zal laten. En ik bid voor u.’ Zo eenvoudig is het niet. Maar het is wel de waarheid.
Een tweede voorbeeld. Wanneer er in een gemeente iets misgaat, wanneer twee mensen met elkaar overhoop liggen, een ambtsdrager iemand heeft gekwetst of een beslissing tot verdeeldheid heeft geleid, is er altijd een gemakkelijkere weg: alles met de mantel der liefde bedekken. Het wordt onder het tapijt geveegd. En iedereen is opgelucht, omdat dat ongemakkelijke gesprek is vermeden. Alleen verdwijnt er niets onder het tapijt. Het blijft liggen. En vroeg of laat struikel je er opnieuw over, zelfs jaren later.
Welke uitdagingen ziet u voor de verkondiging van het evangelie in de komende jaren?
De uitdaging is of we werkelijk waarheid en duidelijkheid blijven verkondigen. Want in sommige opzichten is het evangelie ongemakkelijk. Het vertelt mij dat ik vergeving nodig heb. Het vertelt mij dat ik mijzelf niet kan verlossen. Het vertelt mij dat mijn leven op een doel is gericht dat ik niet zelf bepaal. En vervolgens vertelt het mij het allergrootste: Christus is voor mij gestorven. Hij is opgestaan. Hij is naar de hemel opgevaren. Hij komt terug. Dat is geen ongemakkelijke waarheid. Dat is de blijde boodschap.
Waarheid betekent dat we het hele verhaal vertellen. Ook de delen die mij persoonlijk raken. Duidelijkheid betekent dat ik het zo verwoord dat mensen het kunnen begrijpen. En liefde betekent niet dat ik de ongemakkelijke delen weglaat. Liefde betekent dat ik de volledige blijde boodschap verkondig.
Bron: NAC Today
Foto: NAK West-Duitsland
10. november 2026