Geschiedenis Nieuw-Apostolische Kerk ↑

De Nieuw-Apostolische Kerk is een christelijke kerk die in de negentiende eeuw is ontstaan vanuit een opwekkingsbeweging binnen het protestantisme.

Ontstaan in Groot-Brittannië

De wortels liggen in de jaren 1830 in Groot-Brittannië, binnen de zogenoemde katholiek-apostolische gemeente. Deze onstond vanuit een beweging die het herstel van het apostelambt in de kerk, in afwachting van de wederkomst van Jezus Christus benadrukte. Toen in 1863 in Hamburg onenigheid ontstond over de roeping van nieuwe apostelen, leidde dit tot een scheuring. De groep die vasthield aan het blijven roepen van apostelen vormde het begin van wat later de Nieuw-Apostolische Kerk is gaan heten.

Groei in Duitsland en daarbuiten

Vanuit Hamburg verspreidde de kerk zich snel in Duitsland en vervolgens naar andere Europese landen en Noord en Zuid-Amerika, waaronder Nederland door de komst van apostel F. Schwartz in 1863. Aan het einde van de negentiende en het begin van de twintigste eeuw groeide de kerk sterk, mede door missionaire activiteiten. Aan het begin van de 20e eeuw werd het ambt van stamapostel ingevoerd als zogenoemde Petrusdienst aan kerk. Dit versterkte de internationale organisatie en eenheid.

Twintigste eeuw en wereldwijde verspreiding

In de laatste decennia van de 20e eeuw breidde de Nieuw-Apostolische Kerk zich verder uit naar Afrika en Azië. Vooral in Afrika groeide de kerk sterk. Na de Tweede Wereldoorlog ontwikkelde zij zich verder tot een wereldwijd georganiseerde geloofsgemeenschap.

Tegenwoordig is de Nieuw-Apostolische Kerk actief in vrijwel alle landen en legt zij nadruk op het apostolaat, de voorbereiding op de wederkomst van Christus en bouwen aan hechte geloofsgemeenschappen.