De CA laat op 12 juni 1964 een bijzonder schrijven uitgaan aan alle voorgangers: “het is u allen bekend dat onze geliefde apostel Faassen, eertijds apostel voor het toenmalige Nederlands-Indië, in 1951 is opgevolgd door de ons alen bekende apostel Tan Bian Sing, zijn levensavond bij ons in Nederland doorbrengt. Zaterdag 13 juni viert apostel Faassen zijn verjaardag en wordt hij 84 jaar. Van deze 84 jaar heeft hij 48 jaar in Indonesië doorgebracht.

Begrijpelijk dat hij aan dat land zijn hart verpand heeft en bijzonder apostel Tan, de Javaanse apostelen en de broeders en zusters aldaar hem zeer na aan het hart liggen. Altijd weer als men met hem spreekt, komt het gesprek op dat mooie land en menigmaal zei hij: kon ik nog maar eenmaal een klapperboom zien.

Nu hebben enkele broeders het initiatief genomen om dat verlangen van apostel Faassen te bevredigen. Zij hebben apostel Bischoff voorgesteld om als dienende broeders met elkaar een reis naar Indonesië aan te bieden. De apostel heeft de gevoelens van onze stamapostel en apostel Tan ingewonnen en zij verklaarden zich onmiddellijk akkoord mits de gezondheid van apostel Faassen één en ander niet in de weg zou staan. Apostel Tan verklaarde zich bereid apostel Faassen van Schiphol af te halen”.

Om deze bijzondere gift te financieren werd er in de consistories van onze kerken een apart offerkistje neer gezet waarin alle ambtsdragers en eventuele geïnteresseerde broeders en zusters hun bijdrage konden doen.

Bijna dreigt het mis te gaan als apostel Faassen op 10 juni voor een kaakoperatie moet worden opgenomen. Hij is dan nog niet op de hoogte van de plannen. Apostel Bischoff besluit de collecte toch doorgang te laten vinden.

Op 12 juli 1964 is er een dienst met de stamapostel in Utrecht. Daar is ook apostel Tan Bian Sing (later Tansahsami) bij aanwezig. Daags daarna vertrekken de apostelen Tan en Faassen naar de Gordel van Smaragd. Voor de vierentachtig- jarige een hele onderneming want hij had nog nooit eerder gevlogen!

Apostel Tan beschrijft de heenreis. Van Schiphol naar Frankfurt in drie kwartier, dan anderhalf uur naar Rome waar ze drie kwartier op de luchthaven mochten wandelen. Dan vier uren naar Beiroet waar weer een wandeling werd gemaakt. Apostel Faassen zegt dan: “ik zou niet gedacht hebben dat een vliegreis zo vlot verloopt. Je voelt niet eens dat je vliegt!” De reis wordt 's nachts vervolgt naar Karachi waar ze in de ochtenduren aankomen. Het is dan al heet en apostel Faassen zei: “nu heb ik het goed!”

De reis wordt vervolgd naar Bangkok en daar doet zich een probleem voor. Er moet worden gewisseld van vliegmaatschappij maar de KLM brengt de bagage niet naar het andere vliegtuig. Dat moeten de passagiers zelf maar doen! Maar je laat een vierentachtig-jarige toch geen zware koffers sjouwen?! Maar uit het niets kwam een “witkiel” opgedoken die de koffers gratis naar het juiste vliegtuig bracht.

Na opnieuw vier uren vliegen zagen ze eindelijk de lichten van Djakarta. De klapperbomen waren door de duisternis niet meer zichtbaar.... Op het vliegveld was de halve gemeente Djakarta en de apostelen Redjapawira en Martasudarma aanwezig om de apostelen te begroeten waarna ze het hotel opzochten. Reactie apostel Faassen: “wat heerlijk om niet met zoveel dekens en lakens te hoeven slapen!”

De eerste dienst op 19 juli in Djakarta was een feest! Apostel Faassen diende voor het eerst in vijftien jaar weer in het Indonesisch. Weliswaar kort maar volmaakt.... Tot zover het verslag van apostel Tansahsami

Apostel Faassen maakt zelf ook een uitgebreid reisverslag. Hij beschrijft daarin dat na aankomst in Djakarta de reis wordt vervolgd naar Bandung. Hij wordt daar begroet door een kinderkoor onder leiding van de zesjarige Salomo. Als de apostel aan Salomo vraagt wie van de kinderen het stoutst is wijzen alle kinderen spontaan naar Salomo!

Apostel Faassen logeert bij de familie Tansahsami en bezoekt daar onder andere oude vrienden. Het doet hem uiteindelijk verzuchten “als ik te beslissen had, dan wilde ik niet terug!” Samen met apostel Tansahsami bezoekt hij meerdere gemeenten waar het weerzien steeds allerhartelijkst is en ook worden onder andere de Boeroeboedoer en de vulkaan Merapi bezocht.

Op 12 september wordt de terugreis aanvaard. Maar voor een vierentachtig- jarige alleenreizende is dat best een ingewikkelde onderneming. En steeds blijkt dat de engeldiensten al klaar stonden.

Op het vliegveld van Djakarta stond een broeder in militair uniform gereed om hem naar het vliegtuig te brengen. In het vliegtuig legde een stewardess hem uit hoe de knopjes werkten en zei daarbij “als u op dit knopje drukt ben ik dadelijk bij u!”

Via Singapore ging het weer naar Bangkok. Hij probeerde wat te slapen maar dat lukte niet. Teveel om over na te denken en na te genieten. Tijdens de stop ging hij even wandelen maar bleef veiligheidshalve toch maar dicht bij het vliegtuig. De tocht ging verder naar Karachi waar een Duits echtpaar naast hem kwam zitten. De man bood hem een glas wijn aan maar de apostel weigerde. Toen bestelde hij een glas limonade voor hem en samen rookten ze een sigaretje. Bij de tussenstop in Beiroet nodigde het echtpaar hem uit om samen het hoofdgebouw te bezoeken omdat daar veel mooie winkels waren. “Ze deden hun uiterste best om mij te verzorgen” zou de apostel daarvan later zeggen. Toen de fluit van het toestel ging brachten ze hem weer naar zijn plaats terug en vlogen ze samen naar Rome waar zich hetzelfde scenario als in Beiroet afspeelde. De Duitsers namen hem weer onder hun vleugels.

In Frankfurt namen ze afscheid en vervolgde apostel Faassen zijn reis naar Schiphol. Daar aangekomen werd hij door een grote groep broeders en zusters en apostel Bischoff opgewacht.

Hij werd naar zijn huis in 's-Graveland gebracht waar hij natuurlijk moest vertellen over zijn grote reis die zo voorspoedig was geweest. “Blij, dankbaar en tevreden kan ik nog steeds op deze mooie reis terugzien” Hij sluit zijn verslag af met “U nog een hartelijke groet afdragend blijf ik U allen gaarne een vriend op 's Heren wegen...”