De bovenstaande kersthit was geen programma-onderdeel van de vierde editie van de Volkskerstzang in Utrecht, maar dekt wel goed de lading van deze avond, want sneeuwen….dát deed het op zondag 20 december 2009!

Al maanden hadden koren en musici zich voorbereid op deze avond; uitnodigingen waren verstuurd, de catering had groots aangepakt en de kerk was feestelijk versierd. Het buitenaanzicht van de kerk stond, zodra het donker werd in de spotlights. Na de kerkdienst ’s ochtends op 20 december begon het nog heftiger te sneeuwen dan in de voorgaande dagen. In een paar uur tijd lag er zo een dik pak sneeuw dat de organisatie met elkaar overlegde of het wel door moest gaan nu er een weeralarm was afgekondigd.

Na lang wikken en wegen werd er voor gekozen te kijken hoe de opkomst zou zijn om er dan vervolgens met diegenen die tóch de sneeuw getrotseerd hadden een geïmproviseerde avond van te maken. Bij de kerk aangekomen bleek de sneeuw de opgebouwde partytenten op de binnenplaats te veel geworden te zijn, totaal geknakt lagen de tenten bedolven onder een dik pak sneeuw. Dan moest de catering maar binnen in de hal haar tafels opbouwen… het liep toch allemaal anders.

Het gospelkoor zong, met rode kerstmuts getooid, buiten in de sneeuw de bezoekers al toe in het schijnsel van de vuurkorf. Een prachtig plaatje en zo kwamen de aanwezigen meteen in de goede stemming. Boven verwachting was de kerk toch nog goed gevuld, al ontbraken meer dan de helft van de koorleden. Om 19.00 uur ging de avond van start met het gemeenschappelijk gezongen ‘Stille Nacht’ begeleidt door het fluitenensemble, de viool, piano en het orgel.

Nu was het de beurt aan de kinderen die ook niet voltallig aanwezig waren, maar ook hier werd dankbaar gebruik gemaakt van stand-ins. Al vanaf de zomervakantie was er stevig geoefend en dat was ook goed te merken, het geheel verliep soepel! Het thema van het kinderprogramma was ‘Sterrennacht’. De voordrachten, gedichten en het kerstverhaal van de Utrechter Dick Bruna werden afgewisseld door zang van het kinderkoor en spel van het kinderorkest bestaande uit piano, viool, fluiten en klarinet. Het was de eerste keer dat de kinderen als heus orkest samen speelden. Er was zelfs een heus kerstspel door de aller kleinsten. Het eerste deel werd afgesloten met het lied ‘Dag ster, kleiner ster’, begeleidt door piano en viool, het leverde de kinderen terecht een daverend applaus op.

De cateringploeg had gezorgd voor luxe gebakjes en voor plakken kersstol met een glas warme glühwein. Het half uurtje pauze ging dan ook veel te snel voorbij.

Het tweede gedeelte bestond uit de ‘Volkskerstzang’, waarbij het koor opende met ‘Die Nacht ist vorgedrungen’ uit de Duitse bundel in een speciale bewerking voor ensemble en koor. Het geluid van de triangel gaf een extra kersttintje aan dit stemmige lied. Het uitgedunde mannenkoor zong ‘Eenmaal in het nacht’lijk duister’ en ‘Komt allen tezamen’. De samenzangliederen werden veelal begeleidt door het orgel en de piano waar quatre-mains op gespeeld werd door twee pianisten. Een ander hoogtepunt was het ‘Er is een roos ontloken’ in een bewerking uit het Zuid-Afrikaanse koorboek voor mannen-, vrouwen- en gemengd koor. Hierbij verraste de pianiste de toehoorders met een fraai voorspel ‘The Rose’ van Bette Midler dat naadloos overging in het voorspel van ‘Er is een roos…’.

Blokfluit, dwarsfluit en piano speelden, eveneens uit het Zuid-Afrikaanse koorboek, het bekende ‘O holy Night’ en het gehele ensemble waagde zich aan ‘Away in a manger’, waarbij de beide violisten een fraaie solopartij hadden. De slagroom op de taart was het ‘Tollites Hostias’ uit het Oratorio de Noël van de componist Saïnt-Saens. Dit feestelijke stuk werd eerst in het Nederlands gezongen en de tweede keer in de oorspronkelijke Latijnse tekst. Begeleidt door alle instrumentalisten stond dit muziekstuk als een huis, het was niet hoorbaar dat er maar een half koor stond te zingen. Na het afsluitingsgebed werd er nog gezamenlijk het ‘Ere zij God’ gezongen. Tot slot was er voor iedereen nog een hapje en een drankje, genoeg om met voldoende energie de thuisreis weer te aanvaarden, waarbij sommige auto’s een handje geholpen moesten worden om uit de sneeuwmassa weg te komen.